A un paso de mi
Imatge i relat: Jordi López Pérez
Me senté en la orilla sin buscar nada, aunque sabía que algo dentro de mí llevaba días pidiendo un respiro. El sol jugaba con las piedras, encendiendo pequeños destellos que parecían llamarme por mi nombre. Tomé una entre los dedos. Era áspera, imperfecta, como esas partes de mí que siempre intento esconder. La sostuve un momento, dejando que el calor del día la atravesara, y sentí que también me atravesaba a mí. No hizo falta pensar. Allí, con el mar respirando cerca, entendí que a veces la vida se recompone en gestos mínimos: una piedra, un rayo de luz, un instante que te devuelve a ti mismo.
Gràcies pels vostres comentaris - Gracias por vuestros comentarios
Thanks for you comment
- Obtén l'enllaç
- X
- Correu electrònic
- Altres aplicacions

Comentaris
Una abraçada Jordi
Excel·lent text i preciosa foto.
Aferradetesm Jordi.
Una abraçada, Jordi!
abraços, ótimo domingo! chica
Continuação de bom fim de semana.
Abraço de amizade.
Juvenal Nunes
Abrazos, Jordi.
Es muy bonito tu relato, me gusta un montón.
Siguen sin actualizarse mis entradas, (te invito a mi espacio también)
Un abrazo y feliz día.
Y de la fotografía, como siempre, es de una ejecución insuperable.
Gracias, y mi enhorabuena por tan linda entrada.
Un abrazo.
Un abrazo, Jordi.
Una abraçada, Jordi.
Abrazo
Exquisito viaje interior.
Has descrito mi vivencia de esta misma mañana.
Así la sentí también.
Un abrazo!
Un abrazo.
Al final del agotamiento siempre hay un destello que nos llama, y si sabemos encontrar lo áspero en la piedra interior, estamos asumiendo la imperfección.
En lo mínimo se produce la reconciliación, casi como un rito. Digo yo sin nunca haberlo podido hacer.
Un abrazo.
Un abrazo Jordi y feliz verano.
Saludos.
La foto en si mateixa és un poema.
Però el text, en prosa poètica, penetra profundament per a aquells que gaudeixen llegint coses boniques.
Un text que relaxa i ens fa voler rellegir-lo.
La meva més sincera enhorabona per aquesta obra espectacular.
Us envio un petó i us desitjo una setmana beneïda.
:)
Por vezes precisamos mesmo de fazer uma paragem e apenas sentir o momento, para encontrar um pouco de paz interior, e nada melhor que junto ao mar.
Un abrazo.
Un abrazo
La que nos ofreces me transmite paz , quietud, me relaja, es muy bella, es toda una poesía.
Que estés pasando una feliz tarde.
Besos.